Ale ze mnie egoista.

Leżałem sobie w szatni,sam.Tak,rozmawiałem z kimś,kogo nie widzą inni,ale przecież nikogo tam nie było.Po jakichś 30 minutach wreszcie te dwie przyszły i stwierdziły,że gadam sam do siebie,a ja wybuchnąłem dzikim śmiechem i powiedziałem,że przecież wolno,że oni nie rozumieją,chociaż dobrze wiem o tym.Wtedy wpadłem na pomysł,że zadzwonię do Yukito.Jednak oczywiście przyszli sobie dresy i dostałem kilka razy butem w twarz zanim zdążyłem iść sobie.Po kółko poszedłem sobie do domu i odnalazłem telefon,przecież mam zadzwonić do Yukito.Byłem strasznie wkurzony na wszystko i wszystkich,bo nie potrafią dać mi spokoju.Chcę się gdzieś schować,zamknąć,gdzieś,gdzie nikt nie będzie mi przeszkadzać.Nienawidzę wszystkich,może z wyjątkiem kilku osób z internetu i Yukito oczywiście.Oni mnie nie znają i nie chcę,żeby mnie znali.Nie znają mnie,a wydaje im się,że wiedzą o mnie najwięcej.Jak ja mam się uczyć,kiedy mam świadomość,że w danej chwili umierają tysiące ludzi gdzieś tam na świecie?
Gott,śnił mi się Dominik z sali samobójców.Ile takich Dominików sobie teraz gdzieś umiera?
Ile fajnych,wspaniałych gejów i innych wspaniałych ludzi teraz umiera?Ile już dzisiaj umarło?Trudno żyć ze świadomością,że oni tak umierają.Mógłbym jeszcze długo o nich pisać,ale oczywiście muszę iść sobie i zostawić mój komputer. : c